طاعون نشخوارکنندگان کوچک
طاعون نشخوارکنندگان کوچک
Peste des petise Rumuinants
بیماری شبیه طاعون گاوی گوسفندها و بزان است که بوسیله ویروسی بوقوع می پیوندد که مشابه ویروس طاعون گاوی است و از نظر خصوصیات فیزیکو شیمیائی و عمل آن در کشت نسجی این موضوع به اثبات رسیده است.
این دو ویروس یعنی ویروس Rinderpest و PPR قرابت ژنتیکی با هم دارند و در حقیقت میتوان گفت که احتمالا ویروس PPR سوشی از ویروس طاعون گاوی است که قدرت خود را برای آلوده کردن گاو از راه طبیعی از دست داده است اما در نشخوارکنندگان کوچک سزیعا گسترش پیدا می کند.
آلودگی های میکروبی ثانویه و گوارشی و آلودگی های انگلی ممکن است وضع بیماری را سخت تر و بدتر کرده و در این رابطه تلفات بیشتری را سبب شوند.
عامل بیماری
ویروس طاعون نشخوارکنندگان کوچک متعلق به گروه موربیلی ویروس از خانواده پارامیکسوویریده میباشد.این ویروس با عوامل بیماریهای طاعون گاوی، سرخک انسان، دیستمپرسگ وگوشتخواران وحشی ونیز موربیلی ویروسهای پستانداران دریایی بشکل نزدیکی وابسته میباشد. امروزه مشخصات ژنتیکی سویههای ویروس PPR به ما این اجازه را میدهدکه آنهارا در چهار گروه طبقه بندی نماییم که شامل سه گروه از آفریقا ویک گروه از آسیا میباشد و یکی از گروههای مربوط به آفریقا در آسیا نیز یافت میشود.اهمیت اپیدمیولوژیک این گروهها در مقایسه با گروههای ویروس طاعون گاوی کمترمعلوم میباشد.
این دو ویروس یعنی ویروس Rinderpest و PPR قرابت ژنتیکی با هم دارند و در حقیقت میتوان گفت که احتمالا ویروس PPR سوشی از ویروس طاعون گاوی است که قدرت خود را برای آلوده کردن گاو از راه طبیعی از دست داده است اما در نشخوارکنندگان کوچک سزیعا گسترش پیدا می کند.
آلودگی های میکروبی ثانویه و گوارشی و آلودگی های انگلی ممکن است وضع بیماری را سخت تر و بدتر کرده و در این رابطه تلفات بیشتری را سبب شوند.
عامل بیماری
ویروس طاعون نشخوارکنندگان کوچک متعلق به گروه موربیلی ویروس از خانواده پارامیکسوویریده میباشد.این ویروس با عوامل بیماریهای طاعون گاوی، سرخک انسان، دیستمپرسگ وگوشتخواران وحشی ونیز موربیلی ویروسهای پستانداران دریایی بشکل نزدیکی وابسته میباشد. امروزه مشخصات ژنتیکی سویههای ویروس PPR به ما این اجازه را میدهدکه آنهارا در چهار گروه طبقه بندی نماییم که شامل سه گروه از آفریقا ویک گروه از آسیا میباشد و یکی از گروههای مربوط به آفریقا در آسیا نیز یافت میشود.اهمیت اپیدمیولوژیک این گروهها در مقایسه با گروههای ویروس طاعون گاوی کمترمعلوم میباشد.
اپیدمیولوژی
بیماری به فرم طبیعی فقط در گوسفندان و بزان به وقوع می پیوندد. به نظر می رسد که بزها نسبت به عفونت حساستر بوده و از یک بیماری بالینی شدیدتری رنج می برند. گاوها از طریق تماس با گوسفندان و بزان آلوده نمی شوند اما عفونت پنهان ممکن است پس از دوره کمون ایجاد شود. آلودگی اساسا توسط تماس مستقیم گسترش پیدا می کند و تا حد کمتری بطور غیر مستقیم از ترشحات پروویروس و دفع ویروس پخش می شود. ویروس در خارج بدن میزبان توان زنده ماندن ندارد.
ترشحات چشم، بینی ودهان به همان اندازه مدفوع شل حاوی مقادیر زیادی از ویروس طاعون نشخوارکنندگان کوچک میباشد.از این ترشحات و تراوشات، بخصوص وقتیکه سرفه وعطسه میکنند، ریزقطرههای عفونت زایی درهوا منتشر میشود. این ریز قطرهها توسط سایر دامها استنشاق میشودکه احتمالاً منجر به آلودگی آنها میشود.
نشانی های بالینی
دوره کمون بیماری 4 تا 10 روز است که متعاقب آن تهاجم تب 40 تا 41/1 درجه به وقوع می پیوندد. ترشحات بین سروزی حالت چرکی مخاطی بخود می گیرد و این درحالی است که کروتهایی در اطراف چشم هاو پوزه توجه دامپزشک را بخود جلب می کند. اروزیون های مخاطی روی لبها، لثه ها و پاپیلهای دهان و سطوح بطنی زبان و در دامهای ماده روی فرج ظاهر می شود .
اسهال شدید، از دست دادن آب بدن، لاغری و بالاخره به پهلو افتادن حیوان از دیگر علائم درمانگاهی بیماری محسوب می شوند. گوسفندان و بزان بیمار ممکن است نشانی های تنفسی نظیر سرفه، عطسه و تنگی نفس را نشان می دهند.
بیماری به فرم طبیعی فقط در گوسفندان و بزان به وقوع می پیوندد. به نظر می رسد که بزها نسبت به عفونت حساستر بوده و از یک بیماری بالینی شدیدتری رنج می برند. گاوها از طریق تماس با گوسفندان و بزان آلوده نمی شوند اما عفونت پنهان ممکن است پس از دوره کمون ایجاد شود. آلودگی اساسا توسط تماس مستقیم گسترش پیدا می کند و تا حد کمتری بطور غیر مستقیم از ترشحات پروویروس و دفع ویروس پخش می شود. ویروس در خارج بدن میزبان توان زنده ماندن ندارد.
ترشحات چشم، بینی ودهان به همان اندازه مدفوع شل حاوی مقادیر زیادی از ویروس طاعون نشخوارکنندگان کوچک میباشد.از این ترشحات و تراوشات، بخصوص وقتیکه سرفه وعطسه میکنند، ریزقطرههای عفونت زایی درهوا منتشر میشود. این ریز قطرهها توسط سایر دامها استنشاق میشودکه احتمالاً منجر به آلودگی آنها میشود.
نشانی های بالینی
دوره کمون بیماری 4 تا 10 روز است که متعاقب آن تهاجم تب 40 تا 41/1 درجه به وقوع می پیوندد. ترشحات بین سروزی حالت چرکی مخاطی بخود می گیرد و این درحالی است که کروتهایی در اطراف چشم هاو پوزه توجه دامپزشک را بخود جلب می کند. اروزیون های مخاطی روی لبها، لثه ها و پاپیلهای دهان و سطوح بطنی زبان و در دامهای ماده روی فرج ظاهر می شود .
اسهال شدید، از دست دادن آب بدن، لاغری و بالاخره به پهلو افتادن حیوان از دیگر علائم درمانگاهی بیماری محسوب می شوند. گوسفندان و بزان بیمار ممکن است نشانی های تنفسی نظیر سرفه، عطسه و تنگی نفس را نشان می دهند.
برای خواندن ادامه متن بر روی ادامه مطلب کلیک کنید
+ نوشته شده در چهارشنبه ۲۱ دی ۱۳۹۰ ساعت ۱۰:۳۲ ب.ظ توسط دکتر مهدي مناف زاده
|
So You think veterinarians are just those friendly folks who treat pets?a